Was er maar een soort groot boek waarin alle mannen staan genoemd, liefst op alfabetische volgorde, met daarbij de grootte van hun pik. Dan had ik mezelf de teleurstelling van gisteravond kunnen besparen. Dan had ik gewoon het boek erbij gepakt of de pocketversie ervan en had ik gezocht op de R. van Tycho`s achternaam. Dan had ik kunnen lezen dat ik te maken zou krijgen met een piemeltje ter grote van mijn wijsvinger en dan had de keuze aan mij geweest of ik me daarmee in zou laten. Ik zeg niet dat ik het dan niet gedaan zou hebben, ik bedoel: mannen met kleine piemels maken het vaak goed met hele andere methodieken. Wel had ik dan nog minstens drie dropshots achterover kunnen gooien om `t allemaal wat minder genant te maken.

Nu ging het zo: ik trok zijn broekriem en knopen los, greep met mijn verwachtingsvolle hand naar zijn kruis, merkte op dat er niet zoveel was om te grijpen en raakte toen teleurgesteld, heel erg teleurgesteld. Hij moet het wel gemerkt hebben want hij leek een beetje ineen te krimpen alsof hij zeggen wou: "ai, ze heeft het door".

Gek zat dat ik de laatste tijd wel vaker in van die karige kruisen grijp. Ik word een soort Lotus rommelt aan met kleine piemel mannen. Iedere keer weer alsof ik mijn kop stoot aan een zware antieke lamp. Geef toe dames: een goeie beurt gaat gepaard met ronduit kortweg uitgewoond worden. Je hoofd in je nek gooien en au roepen omdat zijn gigantische staaf je baarmoeder probeert te kneuzen. Au roepen omdat hij naar binnen dringt zo hard dat je nog dagen daarna moeiteloos drie vingers in je kut ramt, of in je kont. `t Is waar je van houdt.

Die kleine piemels dames, het is echt tien keer niks. Dat gepiel en dat priegelwerk, voor mij hoeft het niet. Daarom wil ik zo’n boek. Het mannen piemel boek. Op alfabet of op penisgrootte. Laatste is nog makkelijker. Dan begin ik achteraan.